Monthly Archives: Ocak 2010

3.5 yaşında ki bir çocuğa bişiyin tehlikeli olduğunu nasıl anlatırsınız?
Bana kalırsa anlatamazsınız zira o bunu ille de tecrübe etmek ister. Öyle ki bunu her fırsatta dener.
Masanın üzerinde tepindiğinde, sandalyeden sarktığında yada kaydırakta akrobatik hareketler yaptığında kimi zaman yaşa/öğren taktiğini kullansakta bu her zaman geçerli olmuyor. Misal geçen akşam patlamış mısır yapmışız söylemesi ayıp, can içerde yemek istedi (kendi alanında) çizgi film seyrederek. Peki dedik bizde, tembihledik dökme saçma filan. Çocuğum döküp saçmamış hakkını yemeyelim ama burnuna sokarken yakalanmış mısırları. Tabii biz binbir telaş o vakitten sonra. Suç aletini hemen çıkarttık ama daha var mı, bi daha yapar mı diye öldük öldük dirildik. Biraz sakinleşince anlatmaya çalıştık bak bu çok tehlikeli, nefes alamazsın, hastaneye gitmek zorunda kalırız, canın yanar falan ama tabii bunların hiçbiri onun ilgisini çekmedi. Nefes alamıyor olmanın nelere varabileceğini bilmediğinden! Sonra onun anlayabileceği bir yoldan gitmeye karar verdik, “Hani suya girdiğinde nefesini tutuyorsun ve dayanamıyorsun ya, cıkks olmadı bunun sonu iyi değil. Hani bisikletten düştüğünde canın yanar ya da elini bir yere sıkıştırdığında. Ben telaşla işe yarar umuduyla bunları anlatırken o hala oralı değil, gözü hala çizgi filmde ben de bıraktım kendi haline.
Ne enteresan bişi bu ebeveynlik ve çocuk kombinasyonu. Karşında seni koruması gereken, en hakiki işi bu olan, seni kendinden daha fazla düşünen ve hayata hazırlayan insanlar olması ne acayip. En sevdiğin yemeğini paylaştığın hatta yemesine göz yumduğun, uğruna hayatta bir kere eline geçebilecek fırsatlar teptiğin, kumandayı kaptırmaktan gocunmadığın, kendi canından daha çok önemsediğin, tüm düzenini bilerek ve isteyerek bozduğun bir insan yavrusu sahibi olmak daha bi acayip.