Monthly Archives: Mart 2010
BuiltNY
Bayıldım, bayıldım! Hepsi benim olsun lütfeen…
{Built}
Edit!!! Merve -Electro World-de bunlardan bulabileceğimizi söyledi! Saldırııın…
Dile benden, ne dilersen ;)
Bi giveaway yapasım var ki…
Sevdiğim yerli, yabancı bloglarda rastlıyorum da son zamanlarda… kimisi pek eğlenceli, kimisi çok sevimsiz. Ben de kafama göre bişi yapayım istemedim, önce size sorayım istedim. Meselaaa, hediye olarak ne istersiniz benden?
Benim ilk aklıma gelenler; kendi yaptığım ürünler, makyaj malzemesi, kitap ve sevimli mutfak aksesuarları.
Şu olsa süper olur, bu olsa ben hiç kaçırmam diyebileceğiniz neler var?
Hadi yardım edin bana! Cininiz olayım, dileyin benden ne dilerseniz ;)
Biraz nane mollayız…
Bir haftadır ailecek ara ara hapşırıklı, kimi zaman tıksırıklı, baba tarafından öksürüklü günler yaşıyoruz.
Tam olarak hastayız denemez (aman tahtaya vuralım) ama nane mollayız yani, bi pencere aralığına devrilicez hissiyatı var.
Ben geçen hafta sonu sinemada donma tehlikesi atlattım mesela, “eyvah yatarım ben bi hafta” derken ertesi gün canavar gibiydim. Bi gün sonra yine başladı hapşırık, hafif burun akıntısı… e “2 saat sonra aaa ben iyiyim ya, yok ki bişiyim” modundaydım.
Dün gece sapasağlam yatırdığım çocuum da, saat 4 gibi ateşler içinde uyandı??? oturduk film izledik o saatte, süt içtik, 6 gibi uyuduk. Sonra azar azar döndü normale… Neler oluyor yahu… hiç bi fikrim yok?!
Bi virüs bizimle dalga mı geçiyor, ebelemece mi oynuyor, yoksa biz habire birbirimize mi bulaştırıyoruz mikroplarımızı, nedir yani?
“Paris’e son 30 gün” diye saymaya başladık bu arada… (bak gene karnıma ağrılar girdi)
Pasaportuma zor zar kavuşan ben, o şanssızlığı vizede kırmayı umuyorum. Pazartesi için aldık randevumuzu, umarım bi aksilik çıkmaz. Ufak ufak programı da hazırlamaya başladık ,gerçi şu an bile uygulanabilirliği konusunda ciddi şüphelerim var. 2. gün yıkılmamak için 1 hafta öncesi vitaminlere başlamayı düşünüyoruz mesela, ilk maddemiz bu.
Gezilecek çok müzemiz, gidilecek 3 ülkemiz, katedilecek çoook yolumuz var. Hatta program git gide kabarmakta ve ben gidemeyeceğimiz yerler için şimdiden hayıflanıyorum. Dün Brüksel de ki müze tercihimi çikolata müzesinden yana yaptım mesela, her şeyi atlayabilirim ama çikolatayı asla diyerek. Şaka bir yana ben daha çok arka sokakları, şatoları, köyleri gezmek istiyorum nedense, tabii belli başlı gezilecek yerlerden sonra. Bekle bizi paris!
Bu arada karın ağrılarıma sebep olan şey (1) Uçak korkusu (daha önce hiç binmedim çünkü) (2. ve en önemlisi) Can’ı burada bırakacak olmam… gerçi Can öyle mutlu ki anneanne ve dedesiyle kalacağı için, her dediği yapılıyor malum. “Siz gidin anne, adam-dedem bana bakayy” diyip duruyo biz konuştukça. Yaaa tabii çocuum diyorum ama nasıl kırılıyor kalbim… hem seni bırakıp gideceğime, hem bizim için tepinmediğine…offf içim sıkıldı.
Seni tembel :)
Her gün yeni bir heyecan ekleniyor hayatımıza… Ne zamandır ha bugün, ha yarın diye ertelediğimiz göz kontrolümüze gittik, ben kendimden böyle bir performans beklerken oğlum yine geçti beni.
Benim gözler bütün gün bilgisayar başında olmalarına, karanlıkta kitap okumalarına hiç aldırmıyormuş meğer, tıkır tıkır çalışmaya devam ediyorlarmış ama Can’ın gözleri azıcık tembel çıktılar (kime çektilerse)
Hem bant, hem gözlüğe çabuk alıştı bizim canavar neyse ki, korktuğum kadar zorlanmadık.
Bi ilk takışta “ama anne göyemiyoyuum” diye sızlandı, içimizi parçaladı ama sonra korsansın sen, öylesin, böylesin diye kandırdık yavruyu. Gerçi gözlük de bi yakıştı ki, filmlerden fırlamış her hücresinden afacanlık fışkıran tiplere benzedi. Durup, durup sıkıştırıyorum bu sebeple.
Tek korkum var bu hareketlilikle bu gözlük bize ne kadar dayanır ve en önemlisi yüzüne gözüne bi zarar verir mi? Vukuatsız bi günümüz geçmiyor ki, koltuk tepeleri, sandalyeler, merdivenler boynu bükük kalmasın.
1 ay sonra banttan tümüyle kurtulmayı umut ediyoruz ama gözlük bi süre bizimle herhalde, e alışmak lazım.
Yeni…
Bu hafta sonu hiç içimden gelmedi fotoğraf çekmek…ki pek normal bi durum değil bu aslında.
Artık suçu bahar yorgunluğuna mı atsaaam, hava değişimlerine mi bilemedim ama durum bu.
Ara ara bazı şeylere yoğunlaşıyorum ya, o nasıl ve neye göre oluyo onu da bilmiyorum, bu ara resim yapmak geliyo içimden hemde bol, bol. Ne yazmak, ne keçeler, ne fotoğraf var bu ara, olan biten bu.
Resimlerim yeni sahiplerini bekler… BROWNI’S
