Geçen sabah tesadüfen gördüm bunu telefonumda. Eşim çekmiş, bizi uyandırmadan az evvel.
Uyandıktan sonra deli bi hengame hakim oluyor malum eve ^^
Kahvaltısı, dişi, çantası, kıyafeti derken hadiii, hadiii, hadiiisi.
Herkesi yolladıktan, ev eski haline döndükten sonra aldım elime telefonu kalakaldım bu fotoğrafla.
Bugüne kadar hep çeken oldum ben, doğumgünü, düğün, nişan, tatil.
100 fotoğraf varsa o güne dair 2 ya da 3 tanesinde anca varımdır.
Dolayısı ile böyle anlarım çok nadir, çok özel. Hele de böyle güzel çekilince çok ama çok kıymetli.
Burnumun sızısı hem o muhteşem anı yaşamış olmaktan, hem ölümsüzleştirilmesinden.
Ama en büyük sızım bebeğimin artık büyüyor olmasından.
O an okulda olması bile bunun en büyük kanıtı. Sanki hep yanımda olacakmış gibiydi daha dün.
Her yemek, her bez faslı, her banyo, her uyku saatinde ayrılmaz bi ikiliydik biz.
Ne zaman böyle yataklardan taşar oldun, ellerin kolların tişörtlerine sığmaz oldu hiçbir fikrim yok.
Bensiz bütün bir gün geçiriyorsun neredeyse, ne yaptığından senin anlattığın kadar haberdarım.
Artık daha az sarılıyor, daha az öpüyor, daha az ihtiyaç duyuyorsun bana.
İşin kötüsü bunlar iyi günlerim.
Ağzından ödül bahanesiyle az buçuk birşeyler kopartabiliyor, sıkıştırıp zorla öpebiliyorum.
Peki ya 5 sene sonra?!
Umarım bunlar vesvese olarak kalır da biz hiç kopmayız uzaklaşmayız birbirimizden.
Seni çok ama çok seviyorum can’ım oğlum bunu sakın [ama sakın!!!] unutma…
Seni de! Bana verdiğin en güzel 2. hediye bu ♥