Tag Archives: Arkadaşlık

Gün geliyor bir telefon konuşması arkasından korkunç bir hesaplaşmaya giriyorsunuz.
Üstelik öyle çok laf edilen, saatler süren bir konuşma da değil, kısacık ve fakat etkili.
Çocukluk arkadaşı diye kabul ettiğiniz, hatta dostum dediğiniz 3 kişiden biri, birden bire kafanızın içine bir bomba bırakıveriyor.
Sorguluyorsunuz… kim bunlar, benim arkadaşlarım nerede, arkadaşlık böyle bir şey mi?
Belki de ben çok büyütüyorum… ama hayır yahu.

Mükemmel bir insan kesinlikle değilim.
Hatta kötü huylarının farkında olan ve onları kabul eden nadir insanlardanım.
Aceleciyim, sabırsızım, detaycıyım.
Çok açık sözlüyüm hatta bazen haddinden fazla.
Etrafınızda 100 kişi 2 saat uğraştığınız makyajınıza sırf daha fazla beklememek için çok güzel derken ben sizin maymun gibi çıkmanıza izin veremem yani en azından güzel demem.
Yada üzerinize 2 beden küçük bişi giydiğinizde “ohh bütün gözler benim üzerimde olur” diye size çok güzelsin diye yalan söylemem diğer şahane arkadaşlarınızın aksine.
Tabii bir grup insana karşı sizin bu fikriniz o kişi için bir şey ifade etmez, üstelik yalan söyleyen ve çekemeyen taraf siz olursunuz, ne yazık ki bu hep böyle olmuştur.
Halbu ki değil bu böyle…
Dediğim gibi çok kötü huylarım var burada saydıklarımdan da fazla ama bir iyi huyum var ki hepsine bedel olduğunu düşünüyorum. Çok iyi niyetliyim.
Beni 2 sene aramasanız, size neden aramadınız demem, telefondaki ilk lafım “ooo hayırsız” olmaz.
Bana kazık bile atsanız bir müddet sonra unuturum, ısrarla insanların değişebileceğine inanırım.
Menfaat için aradığınızı bildiğim halde bunu yüzünüze vurmam, pek de umursamam.
İyi niyetli olmam beni aptal yapmaz ama! İşte buna katlanamam.

Son 3 senedir çok zor bir dönem geçirdiğimi bile bile…
Beni bu süre zarfında bir kaç defa haricinde aramamış, çocuğumun durumunu hiiç merak etmemiş, acımı paylaşmamış, destek olmamış, üstelik ben her aradığımda bütün bunları tekrar tekrar anlattırıp bana işkence yaşatmış canım arkadaşım… Çok üzgünüm seni aradığım için, normal hayata adım attığımın ilk haftasında tüm bunlara rağmen yanında olmak istediğim için, hangi dağda kurt öldü lafı karşısında yutkunup daha fazla konuşamadığım için.
Bunca sene her yapılan, söylenen, duyulan ama görmezden ve duymazdan gelinen herşey kucağımda şu an.
Hepsi birleşince vardığım tek nokta ” Ben bir gerizekalıyım”.
Meğer her gün yada her fırsatta aramadığım için azar işittiğim bir grup insana arkadaşım demişim.
Ben her gece acaba 1 ay sonra çocuğum yanımda olacak mı diye düşünürken beni arayıp binbir tavır konuşan insanlarla zaman geçirmişim.
Üstelik tüm bu birşeyim yok, herşey gayet iyi, sen de haklısın tüm bunların içinde sizi de ihmal ediyorum tavrıma karşılık “iyi niyetli asla değil, bildiğin enayi” damgası yemişim.
Ne mutlu bana ki 30 yaşında, sıfır dostu olan bir insanım ben.

Demek ki neymiş…
İyi niyetli, samimi olmak hakikaten kötü bişiymiş.
Bebeem, hayatım, kıs naber şeklinde ki suni ama bir o kadar da minnoş arkadaşlıklar çok yaşasın.