Tag Archives: Bebek
-Melaba Dünya-
Doğum fotoğrafçılığı ne zor bi iştir.
Zamanı belli değil, süresi belli değil, beklenti fazlasıyla yüksek, dönüşü yok, telafisi yok, olmadı durun bi daha çekeceğim yok.
-Koy yerine bebeği, bi daha çıkart bakiim. – hah tamam bu sefer oldu, yok!
Sadece bununla da bitmiyor üstelik.
Ben arada bir fotoğraflara “bakarken” bile salya sümük ağlıyorum mesela, nasıl dayanır insan hep, hep buna. O telaş, stres, beklenti, ardından ani bi gevşeme, bırakma kendini. İnsanların suratında o endişeli, merak dolu ifadeler gerçi sonrasında hepsi mutlu şirinler gibi son derece keyifliler ama.
Yok asla yapamazdım herhalde!
Yani fotoğrafçılık yeteneğini falan geçtim daha başlangıçta o potansiyele sahip biri değilim.
Doğuran kadın gibi ağlarım ben bütün o anlarda be, sonrasında da buğulu gözlerle son derece flu ve romantik görüntüler elde edip, muhtemelen ilk ve son işimle mesleğime veda ederdim.
Ama yapan yapıyor işte… Alev Durmuşoğlu misal.
Nasıl yetenekli, nasıl güzel bir gözü var ve bir o kadar da o anlarda yanınızda olmasını isteyebileceğiniz kadar samimi, şeker, aileden biri gibi. İşinin çok iyi bir timsali.
Dedim ya telafisi yok bu işin ve işinin en iyisine teslim edilmeli.
Ben Alev’in fotoğraflarında en çok, ama en çok bebeği ilk defa gören aile, eş, dost, akraba karelerini seviyorum.
Tipik, göbekli anne evet, şimdi doğuma gidiyor, hah işte bu da sonrası fotoromanı yapanların aksine, o en hassas noktaları da yakalıyor bence.
Karelerde ki o mutluluğu, o anı yakalayamamanız imkansız, farkında mısınız?
Herkes ne kadar mutlu, sanki ölümsüzlüğü ya da ne bileyim gençlik iksirini keşfetmiş gibiler.
Bir mucizeye tanık oluyorlar, aylardır bekledikleri misafiri karşılıyorlar.
Keşke benim elimde de böyle bir anı olsaydı oğlumun doğumuna dair…
1.de olmadı ama 2.de seni yanımda istiyorum Alev Durmuşoğlu.
Gerçi henüz ortada bi 2. yok ama, olursa işte :)
Daha çok fotoğraf için Doğum Fotosu Flickr
Bilgi almak için Doğum Fotosu Web Sitesi
Bebek’te şenlik var.
Bu bilekliklerden bir tanesi artık benim! Çok güzeller, çok.
Bu eteklerde aklım kaldı :/
Bu kuşlardan alacaktım ama unutmuşum, fotolara bakınca hatırladım. Keşke bir kart alsaydım.
En sevdiğim stand! Mavi salyangozu da alsaydım keşke :)
Ve tabii ki şeker biu…
En sevdiğim ikinci stand!
Ve siesta time :)
Ben hafta sonu İstanbul dışında olacağım için cumadan gittim şenliğe dolayısı ile bütün standlar henüz tam açılmamıştı.
Ama cumartesi, pazar siz kaçırmayın mutlaka gidin emi, çünkü çok güzel şeyler var.
El emeği, hayır işleri için satılan ürünler, kıyafetler, mobilyalar çimlerde sizleri bekliyor.
Bir anaokulunun (yanlış hatırlamıyorsam Yaratıcı Anaokulu idi) öğrencilerinin ve onların annelerinin yaptıkları şahaneler Mardin’de ki bir okul yararına satılıyormuş mesela. Salyangozlar, bebekler, kıyafetler hepsi birbirinden güzel.
Aslı Girgin’in (AG d’sign) kolyeleri ve küpeleri ise beni benden aldı. O kadar sade ve naif ki tasarımları, hepsini almak istiyorum.
Nar ürünleri de şenlikte, aklınızda olsun!
Aldıklarımın hepsini fotoğraflayamadım için ganimetler daha sonraki postta ;)
Daha dün gibi…
İşte tam 4 sene önce, şu saatlerde bu durumdaydık biz.
Daha durumu idrak edememiş emanet bi anne, kucağında herşeyden bi haber sudan çıkmış balık pozunda bay CanCan.
İkisi de birbirine henüz çok yabancı… her ne kadar 9 ay platonik bişi olmuşsada aralarında, yeni yeni tanışıyorlar aslında.
Kimse kimsenin sıfır noktasını görmemiş henüz. Herşey süt liman… İlk anlar, ilk bakışmalar.
Daha dün gibi diyorum ama hatırlamaya çalışıyorum da, bazı anlar kaybolmuş çoktan hafızamdan.
Bazıları ise hala çok taze… Eminim ömür boyu da öyle kalacaklar.
İlk karşılaşmamız mesela, ilk çaresizliğim (seni anne olarak susturamayışım ve hemşirelere emanet edişim)
sonra ilk beslenme saati, ilk çiş kazası… Uykusuz gecelerin bi çoğu, arabayla gece yarısı sokaklarda turlayışımız, ne kadar abuk yöntem varsa uyku için acemilikten uygulayışımız, genzimdeki o mis kokun (artık nasıl çekmişsem içime hala biraz kalmış).
İlk mırıldanışların, aguların… İlk adımların… Banyoların…
Aklımda kalanlar kadar unuttuklarım var işte, onlara da üzülüyorum.
Keşke diyorum bazı anlarda…”fotoğraf makinesine ve kameraya ulaşamadığım anlarda”… gözlerim kaydetse şu anları, kaçırmasak hep hatırlasak.
Gerçi çocukluğumdan kalma 50-60 fotoğrafla idare edebiliyorken ben, sen daha 4 yaşında kurduğun binlerce fotoluk albümünle az buçuk anımsarsın çocukluğunu…
Ve işte aradan tam 4 sene geçti… bu arada neler oldu, neler bitti ve sen şimdi kocaman bi adam.
Nerdeee böyle kucakta yatıp uyumalar, nerdeee bi göğüs dolusu sütle doymalar, nerdeee uzun uzuun sabit bakışmalar…
Ama ne yalan söyliim ben çok memnunum halimden. Büyüyünce daha zor, mumla arıycaksın bu zamanları diyenlere o zaman da demiştim şimdi de diyorum. Hadii canııım…
Oturup karşılıklı yemek yediğim, sıkılınca beraber film seyrettiğim (evet filmler genelde animasyon ama ben de bayılırım zati), kimi zaman benim onun yaşına indiğim, bazen de onun büyüyüp bana eşlik ettiği oyunlar oynadığım bi arkadaşım var benim.
Onun sayesinde lunaparkta ki herşeye binebiliyorum mesela, o da bizim biraz sorumsuz bi anne baba olmamızdan kaynaklı roller coaster a binmiş bi çocuk.
Bazı anları çok ama çok zor geçmiş olsa da, hayatımın en şenlikli, en eğitici, en güzel senesiydi bu 4 sene…
Artık en önemli sıfatım onun annesi oluşum… Ve bu sıfattan çok ama çok memnunum.
Bebek geliyor…
Başlığı yazarken bile korktum, aman yanlış anlaşılmasın bebek bana gelmiyor.
Gelsin diye bekleyen anne ve baba adaylarına çok cici tişörtler hazırlayan bi yer buldum sadece. Daha önce anneler için tişörtler görmüştüm ama babalar için bir şeye rastlamamıştım. İşte bu sitede sadece tişörtler değil, sweatshirtler, şapkalar, kahve fincanları, rozetler var ailenin diğer bebek bekleyen üyeleri için ;)
