Tag Archives: Iste biz
Zannedersin memleket değiştirdik :)
Güneş gözlükleriyle çıktık Beşiktaş’tan. O kadar güneş vardı düşün.
Önce tepelerde hafif kar gördük, sonra sulu kar yağmaya başladı hafiften…
Ardından dolu bastırdı. Uludağa çıkıyoruz sanki ^^
Can’ı halaya emanet edip çıkana kadar lapa lapa kar yağmaya başladı.
Buz oldu her yer.
Kaya kaya indik yollardan. İnanılmazdı, çok güzeldi.
Kar yağdığında (artık içinde nasıl bir kimyasal varsa :)) çocuk oluyorsun sanki tekrar.
Ardından cadde’ye indik. E yine güneş var burada?!
Yedik, içtik, film izledik ama benim aklım “acaba kar yağıyormudur orada hala” da.
Ama cıkks kalmamış akşama kadar bişi. Çok heveslenmiştim halbuki. Daha kartopu oynıycağdık :/
Bir garip hallerdeyim…
Bu aralar Can’ın büyümesine taktım kafayı. Onun büyümesi, bizim yaşlanmamız, zamanın bu kadar hızlı akıyor olması. Biliyorum çok sık yazıyorum bunu ama sadece Can değil aslında asıl mevzu. Şu an gözümün önünde büyümüş ve büyüyen onlarca çocuk olması. Yazlıktayım, bebekliğini bildiğim ama şimdi sevgilileriyle fingirdeşen veletler var her bi yanımda.
Mert kuzusu (aslında artık o bi dana) var mesela. Kendisi ilk göz ağrım olur. 17 yaşındaydım doğduğunda ve o şu an 13 yaşında (13 yaa). Bebecikti, elinden tutup gezdirirdim herkes benim zannederdi. Kendi çocuğumdan daha çok bana benziyor sıpa. Benden uzun, iri, kocaman bişi. Ve bana bildiğin arkadaş. Denize beraber gidiyoruz, yürüyüşe beraber çıkıyoruz, çocukları ona emanet ediyoruz. Sabah çıkıyor, akşam geliyor eve. Çok acayip!
Can, ortanca olan. O da büyüdü. Sarp’ın abisi oldu, yanlışlarının bekçisi. Benim vekilim güya. Ortadan kaybolduğum her an Nazi subayı gibi küçüğünün üzerine çöküyor. Koruyor, kolluyor, arada boğazını sıkıyor. Sokakta top oynuyor tanımadığı çocuklarla, kendi başına yüzüyor. Getir, götür işlerine artık o bakıyor, ıvır zıvır taşıyor apartmandan apartmana. Elimi tutmadan uyumayan sıpa, artık “çok sıcak biraz uzaklaşır mısın” diyor. En çok da bu uzaklaşmalar koyuyor. Öpmek isterken burun kıvırıyor, sarılmıyor eskisi gibi sıkım sıkım.
Allahtan bu işler için bir 3. var. Göbek adlarıyla meşhur kendisi. Haydut, Yelken (kulaklardan ötürü), Dozer!
Herkese kök söktürüyor. 13 yaşında, 5 yaşında, 30 yaşında farketmiyor, herkesin canına okuyor. Ama bir sevimli, bir kurnaz ki. Sarılıyor, sıkıyor, öpüyor. Büyüklerinden daha büyük, efelerin efesi bişi. Herkes söz dinliyor, bu süt danası dinlemiyor.
Bir de ben varım tabii ^^
Geçen gün annem 18 yaşında gibisin hala dedi, babam da tabii ben de 40′ım zaten deyiverdi. Bozuldum, 30 yaşında biri için fena sayılmam ama dedim. Babam oracıkta çöktü bildiğin, 30 musun sen diye?! Kapatalım bu yaş konusunu, bir daha açılmasın dedi. Benim için Mert’ in 13, Can’ ın abi olması nasıl bir şeyse, benim 30 onun da torun torba sahibi olması öyle birşey işte. (Katbekat fazlasıdır eminim)
Böyle işte… Şu an tatildeyim sananlar, nelerle uğraşıyorum görün. Öyle hep deniz, güneş, güllük gülistanlık değil ortalık. Acı da çekiyorum yani. Ha bir de güneş yanığım var kiii ^^
İlk yazı ve kısaca ben (biz)
79 sonu – 80 başı İstanbul doğumlu, maymun iştahlının önde gideniyim. İstediğim okulu okuyamamanın verdiği hırsla ve kendini bilmezlikle her şeyi yapmak istiyorum. Bi gün keçeyle uğraşır, öbür gün dikiş dikmeye çalışır sonra hepsinden vazgeçer fotoğraf çekmeye başlarım. Şu sıralar senaryoya kafayı takmış bulunup, hatta ileri de götürüp yönetmenliğe sulanmaktayım. Ve en önemlisiiii (nasıl unuturum, kırar kafamı) Can’ın annesiyim.
Bu blog alışveriş, ev ve mutfak üzerine bana yardımcı olmak üzere açıldı.
Tarifler, yemek fotoları, sofralar, püf noktaları, ev ile ilgili araç gereçler, dekorasyon fikirleri, alışveriş ve güzellik üzerine ıvırtı zıvırtı ne varsa işte hepsi yerini bulsun diye.
Not defterim belki sizin de işinize yarar kim bilir ;)
