Tag Archives: mutfak sırları
Hafta sonu geçeli çok oldu gerçi ama…
Cumartesi Can uyanır uyanmaz yollara attık kendimizi, hiç bilmediğimiz bir yere doğru yola çıktık yağan yağmura aldırmadan. Kaçırdığım diğer davetlerden tembihliydim ya, bunu kaçırmam mümkün değildi.
Beni her seferinde iyi niyetiyle davet eden arkadaşımı bu sefer hayal kırıklığına uğratmamalıydım, afet olsa da düşecektim yollara.
Nilay hanımlar Cıvıl Cıvıl(da) bir organizasyon yapmışlar ve sevilen aile bloglarını davet etmişler bu sefer.
Yağmur yağmasa tadını doyasıya çıkaracağımız bir yerdi belki Cıvıl Cıvıl.
Ama hava muhalefeti sebebiyle ne yazık ki içeri sıkıştık büyük bir kalabalıkla, iki organizasyon birden olması da biraz karmaşa yaratmıştı.
Ama yiyecekler çok güzeldi, çocuklar için de uygun bir yerdi.
Zaten bu anlayışla ortaya çıkmış bir mekan, yani çoluk çocuk rahatlıkla gelinebilsin, çocuklar oynasın siz rahatınıza bakın felsefesiyle çalışıyorlar. Samimi, sıcak bir yer olması da cabası.
Eğer Anadolu yakasında oturuyorsanız, arada çoluk çocuk kaçabileceğiniz bu şirin yer aklınızda bulunsun.
Yol konusunda biraz şanssızlar yalnız, dar patikalara karşı hazırlıklı olun.
{İlk foto Mutfak Sırlarına aittir.}
Efendime söyleyeyim, sonrasında bir ilk yaparak misafirliğe gittik Meri‘ye.
Akşama misafiri olan bir insana misafirliğe gitmek gibi bir arsızlık yaptım evet! nolmuş?
Çocuklar ısınma turlarından sonra durulup film izledi, biz de biraz oturup kaynattık.
Bücürler iyi anlaştılar sanırım, sık sık geliriz biz artık?!
Sıradışı bi gün!
Bol fotolu bi post oldu farkındayım ama daha ne fotolar var bi bilseniz… Bunları kıyamadım artık elemeye.
Bi kısmını janti gözlüklerinin ardında ki dünya tatlısı insan “Mutfak Sırları” çekti. O olmasaydı napardım bilmiyorum pazartesi günü…
Pazartesi günü çok acayip bi şekilde başlayan reklam macerasının ilk günüydü. Ayak üstü uğradığım bi deneme çekiminden gelen iş teklifiyle, sabahın körü Taksimden kalkan servisle kendimizi önce Zekeriyaköyde, sonra Atatürk Arboretumunda bulduk. Bizim işimiz erken bitti, akşam üzeri döndük ama gece yarılarına kadar çekim sırası bekleyecek olan dünya kadar insan bıraktık ardımızda. Salı gününden itibaren hava durumunu göz önüne alırsak pazartesi bi nimetmiş bizim için. İliklerimize kadar ısındık, dağ ve orman havası çektik ciğerlerimizin en derinlerine. İstanbuldan bi hayli uzak olmasına rağmen yaşamak için öyle güzel yerlerki. Baharın geldiğini şehir içinde sadece hava ısındığında anlıyorsunuz ama oralarda her ağaç, her çim tanesi, her kuş, her çiçek size bas bas bağırıyor. İçim gitmedi desem yalan söylerim, evlerde, ortamda süperdi ama uzak işte, çok uzak hatta. Orada ki işimiz bittiğinde koloni halinde mekan değiştirip başka bi yere geçtik… Canlı ağaç müzesini keşfettik, reklam filmi nasıl çekiliri öğrendik, onca insan nasıl idare ediliri şaşkın gözlerle izledik. Çok harala gürele bi gündü, ne oldu, ne bitti hala anlayabilmiş değilim. Bakalım kesmezlerse görücez ne yapabilmişim ya da yapamamışım…
Pazar gününden kalma bahar-piknik havasını, pazartesi gününe de taşıyabilmiş olmanın verdiği hazzı çok çabuk yitirdim ama. Halbuki niyetimiz Atatürk Arboretumu’na daha sakin kafa gitmekti. Ne harika bi yermiş, ne huzurlu, ne dingin… Hafta sonları sadece üyelere açıkmış ama, dolayısı ile yalnızca h.içi ziyaret etme imkanı var. Yurdum insanını düşündükçe doğru bi karar gibi geliyor ama işte, bize de yazık… Umarım havalar bi an önce düzelirde en kısa zamanda yine gideriz. Bu arada tam çıkarken bi leylek sürüsü gördük havada… Bu ne demeeek? Bu sene çok gezicez demeek ;)
